tefânî

تفانٍ

Self-effacement among brothers: so dissolving one's ego in the fellowship that one takes grateful pride in a companion's merits and virtues as if they were one's own.

Kardeşler arasında fânî olmak: nefsini cemaat içinde öyle eritmek ki, bir kardeşinin meziyet ve faziletleriyle, sanki kendininmiş gibi, şükranla iftihar etmek.